mogelijke memoires brusselmans

Het verhaal

Mogelijke memoires is een woeste trip, een vorte puinhoop, een opeenstapeling van zo veel woorden dat je er poepeloerekrankzinnig van zou worden, en het zijn dan nog vaak dezelfde woorden ook. Wat is er aan de hand met die Herman Brusselmans? Ze zouden hem beter in een dwangbuis proppen, zodat het gedaan zou zijn met boeken schrijven als Mogelijke memoires, vol onvatbare interactie tussen verleden, heden en toekomst; tussen blindheid en arendsblik; tussen kat en hond; tussen Tom en Bom; tussen verzonnen en niet verzonnen; tussen anonimiteit en eenzame roem; tussen Lio en de Kersverse Dames die er niet in slagen haar te vervangen; tussen de eerste dertien hoofdstukken en het veertiende.En dan de technologie van deze roman! John Irving, Arnon Grunberg en Nicci French kunnen er een puntje aan zuigen. Op deze manier moeten we totaal onverwacht misschien alsnog besluiten dat de eenvoudige jongeman uit Hamme, de ouwelijke Brusselmans, met Mogelijke memoires een van z’n meesterwerken heeft geschreven. Komt in orde.

Onze mening

Weer een bizar boek van een geniale schrijver. Lees eerst zijn volledige ouvre of dit interview voor je aan dit boek begint. Brusselmans heeft zich met dit boek bij de herfst van zijn leven neergelegd. De relatie van zijn leven is over, net als zijn libido. Met weemoed kijkt hij terug op zijn leven. Zijn denkbeeldige zoon Tom, leidt de lezer met veel zelfspot rond in het Herman Brusselmansmuseum dat is geopend ter ere van zijn 30 jarige schrijverschap.

De eerste 13 hoofdtukken zijn in zijn oude traditie geschreven. Een vermakelijke aanklacht tegen de kleinburgerlijkheid, vol sexcapades, monotone fantasie en humor. Dan, in hoodstuk 14 trekt hij een streep, en wil hij het echte verhaal van zijn huidige welbevinden vertellen. Dat hadden we bij DWDD al op TV kunnen zien. Tussen de regels door, klinkt telkens spijt (geen zelfbeklag gelukkig), onbegrip en veel weemoed naar het verleden. Naar zijn laatste relatie vooral. Mogelijke memoires is een mooi boek geworden. Niet een Brusselmans om mee te beginnen, maar vooral eerlijk, intelligent en ontwapenend.



Nederlands – 368 pagina’s – Prometheus – februari 2013