fasen van de midlife crisis

Veel mannen krijgen vroeg of laat te maken met een midlife crisis. Dat ‘vroeg of laat’ valt meestal ergens tussen de 35 en 55 en kan jaren duren.

Niet iedereen krijgt er mee te maken, en de hevigheid van een eventuele crisis verschilt van persoon tot persoon. Je kunt de midlife crisis zien als een groeiproces waarbij je de balans opmaakt van je leven tot dan toe en nieuwe doelen bepaalt voor de rest van je leven. De crisis moet er uiteindelijk toe leiden dat de persoon accepteert dat hij ouder wordt en dat dat met soms minder leuke veranderingen gepaard gaat. Vrouwen kunnen ook wel last hebben van een midlife crisis, maar minder vaak en anders dan mannen. De crisis duurt ook minder lang.

Hoe lang duurt een midlife crisis?

Een midlife crisis bij mannen duurt gemiddeld 3-10 jaar en bij vrouwen 1-5 jaar. Bij vrouwen valt deze periode vaak samen met de overgang en het uit huis gaan van de kinderen, waarna ze op zoek gaan naar een nieuw doel in hun leven.



Dit zijn de 6 fasen van een midlife crisis:

1. Ontkenning

De eerste fase is er één van ontkenning. Dit is een fase waarin iemand nog niet wil of kan accepteren dat hij of zij niet meer jong is. Ze proberen angstvallig om jong te lijken om mee te kunnen met de jongere generatie. Dit is vaak een periode waarin het uiterlijk wordt aangepakt en waarin men begint aan haarimplantaties, botox, beugels en andere cosmetische ingrepen. Ook het kiezen van kleding die niet echt bij je leeftijd past is hiervan een symptoom.

2. Boosheid

Zo’n fase van ontkenning waarin je op je tenen moet lopen om te concurreren met mensen die jonger zijn, maakt je uiteindelijk niet gelukkig. Vooral als je je realiseert dat je niet meer zo sterk, mooi, snel en aantrekkelijk bent dan de jongere generatie. Dat leidt tot onvrede en boosheid. Onvrede met de bestaande situatie zowel thuis als op het werk. En vaak worden daarbij juist mensen gekwetst die dicht bij je staan.

3. Herleef het verleden

Dit is de fase waarin mannen vaker en langer vastzitten. Men denkt aan wat men allemaal (nog) niet heeft kunnen doen in het leven en besluiten die tijd in te halen. Ze proberen de realiteit van het ouder worden te ontvluchten en vertonen plotseling losbandig en onverantwoordelijk gedrag dat niet erg bij de leeftijd past. Uitgaan, veel drinken, extreme sporten, het motorrijbewijs halen en natuurlijk testen of je nog in trek bent bij de jonge dames en misschien wel een affaire. Dit heeft natuurlijk gevolgen voor het thuisfront en zal leiden tot ruzies en in het ergste geval misschien een breuk in de huiselijke sfeer.

4. Somberheid

Zo’n periode van losbandigheid lost vaak niets op en uiteindelijk voelt men zich nog slechter over zichzelf. Het is vaak aanleiding voor mensen in je omgeving om je te vragen waarom je je zo gedraagt, of je te vertellen dat je verkeerd bezig bent. Dat soort bemoeienis wordt niet op prijs gesteld en men sluit zich af voor familie, vrienden en bekenden. Dat leidt tot schuldgevoelens, angst en depressie.

5. Laat mij maar

In deze fase is de persoon in crisis het liefst alleen. Er is veel om over na te denken en men probeert met zichzelf in het reine te komen.  En het beste dat de omgeving kan doen, is om de persoon dan maar de ruimte en tijd te geven die ze nodig hebben.

6. Acceptatie

Uiteindelijk bereikt men de fase van acceptatie. Men kan terugkijken zonder spijt en vooruit kijken met een realistische blik. Ze zijn bereid om het leven meer te nemen zoals het komt en hebben een positievere kijk op de toekomst.

bron: ezinearticles.com, wikipedia